De prachtige, donkere schoonheid uit Curaçao viel meteen op met haar kroon van lange, volledig volwassen locs. Vergeet niet: dit was in een tijd waarin natuurlijk haar dragen nog als een radicale keuze werd gezien. Iemand met locs zien — en dan ook nog zulke lange — was zeldzaam en tegelijkertijd een krachtig statement. Sandy was een ware pionier, simpelweg door zichzelf te zijn.

Toen ik haar vroeg of ze model wilde zijn voor mijn boek, zei ze zonder enige aarzeling ja. Even later stuurde ze me deze foto’s. En ja, ik heb ze nog steeds — in grijstinten vereeuwigd in de pagina’s van Kroeshaar, Wat je moet weten en meer.

Onze paden kruisten opnieuw tijdens de Internationale Vrouwendag in Den Haag, en later nog eens in Amsterdam Zuidoost bij een boekpresentatie van een ander natural hair-model uit Curaçao (maar dat is een verhaal voor een andere keer!).

In de OB Amsterdam Zuidoost deelde deze gracieuze vrouw, met haar onverzettelijke zelfvertrouwen, eindelijk haar haarverhaal voor de camera. Daarmee werd ze het allereerste natural hair-model voor mijn debuutboek.

Klaar voor meer inspiratie? Ontdek tientallen prachtige looks en draag tegelijk bij aan mijn werk door 50 Kapsels voor Uw Natuurlijke Kroon vandaag nog te downloaden

 Een loc-reis van geduld en vastberadenheid

Sandy’s loc-reis is een stille getuigenis van doorzettingsvermogen. Al op jonge leeftijd wist ze precies wat ze wilde. Op haar veertiende, toen ze nog op Curaçao woonde, voelde ze de wens om haar haar te laten loccen. Maar in die tijd hoorde dat niet bij wat men als ‘normaal’ zag. De maatschappij — en misschien ook de traditie — keek daar anders tegenaan.

In plaats van luidkeels in verzet te gaan, wachtte ze. Ze hield vast aan haar eigen visie, met een helderheid die haar leeftijd ver te boven ging. Op haar negentiende, toen ze niet meer thuis woonde en inmiddels in Nederland was, nam ze eindelijk de stap waarvan ze altijd al had geweten dat die bij haar hoorde.

Ze vertelde me destijds hoe ze haar locs verzorgde, en haar woorden vormen inmiddels een waardevol stukje geschiedenis:

Ik heb mijn dreads sinds augustus 1993.
Ik ga niet naar de kapper.
Ik was mijn haar één keer per week en draai dan elke loc afzonderlijk in met haarvet, waarna ik het invet.

Ik had eerst nepvlechten (vanaf mijn 14de). Ik ben overgestapt op dreads omdat ik dat al heel lang wilde (vanaf mijn 17de). Een bijkomend voordeel is dat het een heel praktisch kapsel is.

Ik heb niet precies bijgehouden hoe lang het duurde, maar ik denk toch wel een jaartje. Ik heb namelijk geen producten gebruikt om het haar echt te ‘dreaden’. Ik had gewoon kleine vlechtjes die ik liet zitten; die zijn vanzelf dreads geworden.

Mijn nicht heeft mijn haar gevlochten en sinds die tijd onderhoud ik het zelf.

In het begin kostten mijn dreads minder tijd dan nu. Toen ze nog kort waren, duurde het wassen en draaien minder lang. Nu ben ik er ongeveer anderhalf uur per week mee bezig.

Geen echte tips, maar ik wil wel zeggen dat dit kapsel écht makkelijk schoon te houden is.

(Ik heb mijn dreads sinds augustus 1993. Ik ga niet naar de kapper. Ik was mijn haar één keer per week en draai daarna elke loc in met haarvet. Vanaf mijn veertiende had ik eerst extensions. Ik ben overgestapt naar dreads omdat ik dat al heel lang wilde — vanaf mijn zeventiende eigenlijk. Een bijkomend voordeel is dat het een heel praktisch kapsel is.
Het duurde ongeveer een jaar voordat ze volledig gevormd waren, omdat ik geen producten gebruikte om het proces te versnellen. Ik had gewoon kleine vlechtjes die ik liet zitten, en die zijn vanzelf dreads geworden. Mijn nicht heeft mijn haar ingevlochten en sindsdien onderhoud ik het zelf.
In het begin kostten mijn dreads minder tijd dan nu; omdat ze toen korter waren, was ik minder tijd kwijt aan wassen en draaien. Nu besteed ik er ongeveer anderhalf uur per week aan. Geen echte tips verder, maar ik wil wel zeggen dat dit kapsel echt makelijk is om schoon te houden.)

Sandy Weeks nu – 2025

Haar filosofie was — en is nog altijd — prachtig eenvoudig: “Mensen die mijn haar niet mooi vinden, dat is oké. Dan ben ik simpelweg niet voor hen.” Het was geen daad van verzet, maar een diep gebaar van zelfacceptatie. Ze heeft nooit toestemming gevraagd om zichzelf te zijn.

Samen natuurlijke geschiedenis schrijven

Sandy was meer dan een model; ze speelde een onmisbare rol in het schrijven van een nieuw hoofdstuk in de natural hair-geschiedenis van Nederland. In 2003, tijdens de boekpresentatie in de Koningskerk in Amsterdam, stond ze naast mij terwijl we samen geschiedenis schreven. Ik was ongelooflijk trots toen ik haar een exemplaar overhandigde van het boek dat dankzij haar tot leven was gekomen — een klein gebaar voor het enorme geschenk van haar aanwezigheid en haar verhaal.

Nu, meer dan 22 jaar later, gaat haar reis nog altijd verder. Haar locs, ooit al indrukwekkend, zijn uitgegroeid tot een schitterende waterval die bijna tot haar knieën valt. Ze woont nu in Den Haag, waar haar locs versierd zijn met prachtige sieraden — elk stuk een symbool van het verhaal dat steeds doorgroeit.

Sandy Weeks, dank je wel. Dank je voor je moed, je schoonheid en voor het vertrouwen dat je mij schonk door jouw verhaal al vanaf het begin met mij te delen.
Je was niet zomaar een model voor een boek; je hebt een hele generatie geïnspireerd om hun eigen kroon te omarmen — in al haar natuurlijke glorie.

Jouw loc-reis blijft een levend en prachtig bewijs van de kracht van trouw blijven aan jezelf.

Als je deze blog waardeert en mijn werk wilt steunen, overweeg dan Slecht Haar Ontworteld de Onvertelde Geschiedenis van Kroeshaar te downloaden en word deel van de beweging voor gelijke haarrechten.