Hallo Kigali! Mijn Reis naar Afrika en Herontdekking van Mijn Roots
Eindelijk! Twee jaar nadat ik besloot om Afrika te gaan verkennen in plaats van mijn huurcontract in Brooklyn te verlengen, ben ik aangekomen op het continent. Tussen administratieve visafouten, twijfelachtige Airbnb-ervaringen en vijf keer verhuizen in één jaar, dacht ik dramatisch genoeg dat ik het er nooit van zou komen. Maar hier ben ik dan — in Kigali, Rwanda!
Bekijk de video van de dag dat ik Brooklyn verliet. Lees ook: Hoe ik Brooklyn huilend heb verlaten.
Afrika: Meer dan een Bestemming
Afrika stond altijd al op mijn reislijst, het is er gewoon nooit van gekomen — omdat, nou ja, zoals ze in Amerika zeggen: "Life happens". Maar zoals Anthony Robbins zegt: “Life doesn’t happen to you, life happens for you” kijk ik terug en voelt dit als het perfecte moment om het moedercontinent te verkennen.
In eerste instantie leek Afrika gewoon leuk om ook naar toe te gaan. Maar naarmate ik meer leerde over onze geschiedenis — en zag hoe Afrika zich ontworstelt aan het koloniale juk — veranderde mijn visie. Mijn kroeshaar tocht, van relaxers naar een Afro en uiteindelijk naar locs, wakkerde een diepere wens aan om het continent te gaan ontdekken. Ik wilde het Afrika achter de stereotypen begrijpen.
Eerste impressies van Kigali, Rwanda
Eerste Indrukken van Kigali, Rwanda
Leven in plaats van Vakantie: Kiezen voor Immersie boven Toerisme
Ik verwacht niet alle antwoorden te vinden. Maar in plaats van een vakantie en heen en weer van land naar land te gaan, koos ik voor hier wonen. Zo kan ik verschillende culturen ervaren en meer leren over het continent dat de wereld zoveel heeft gegeven. Afrika is niet alleen waar we allemaal vandaan komen, het is ook waar mijn voorouders vandaan komen. Dit zijn mijn roots. De oorsprong van mijn haarfollikels. En ik realiseerde me dat ik alles wat ik weet, vanuit een koloniaal perpectief heb geleerd.
Afrika: Het Continent dat Blijft Geven
Wat we nooit hebben geleerd, is dat de westerse wereld niet alleen heeft geprofiteerd van gratis Afrikaanse arbeid en land — het is erop gebouwd. Afrika is altijd de ruggengraat van de wereldwijde rijkdom geweest, maar heeft er zelf nooit baat bij gehad. Eerst werden haar mensen gestolen en tot slaaf gemaakt, gedwongen tot eeuwen van onbetaalde arbeid. En vandaag de dag leeft de wereld nog steeds super goedkoop van het continent.
Van kobalt tot coltan, goud tot zeldzame aardmetalen, Afrika levert de grondstoffen die onze telefoons, auto’s en duurzame energie aandrijven — maar blijft gevangen in armoedecycli en uitbuiting. Het systeem is nooit ontmanteld, en de uitbuiting is nooit gestopt. Decennia van armoedegerichte donatiecampagnes hebben de stereotypen alleen maar versterkt.
Natuurlijk Haar: Meer dan een Keuze
Met alles wat ik heb geleerd, begin ik de verbanden te zien. Terwijl ik streef naar gelijke haarrechten, beweren ook onze eigen mensen dat relaxers en weaves een keuze zijn — alsof eeuwen van slavernij, kolonialisme, systemische onderdrukking en culturele conditionering niet hebben plaatsgevonden.
Voor meer dan 400 jaar is ons geleerd dat ons natuurlijke haar onacceptabel is. Onprofessioneel. Onverzorgd. Rebels. Kolonisatie heeft niet alleen rijkdom onttrokken, maar ook hiërarchieën ingevoerd, Eurocentrische normen opgedrongen en conformiteit beloond.
Klik hier om mijn documentaire te steunen: BAD Hair Uprooted, the Untold History of Black Follicles.
Het kiezen van een kapsel als zwarte vrouw moet worden gezien als een keuze binnen een systeem dat niet is ontworpen voor ons of om ons in een postief daglicht te plaatsen. Voor velen wordt die “keuze” gevormd door wat ze hebben geleerd, waar ze zijn opgegroeid, de druk van zakelijke dresscodes, familieverwachtingen en sociale moeten te overleven.
Waarom Gelijke Haarrechten Nog Steeds Belangrijk Zijn
Ik weet dat ik bevoorrecht ben om een keuze te hebben gehad — om natuurlijke stijlen te verkennen, mijn Afro te omarmen en mijn haar te loccen. Mijn doel met gelijke haarrechten is om het speelveld van keuze voor iedereen gelijk te maken.
Wanneer mensen vragen: “Waarom dragen zoveel zwarte vrouwen nep haar?” — niet dat er iets mis is met weaves — negeren ze volledig dat de stijlen die worden bekritiseerd vaak degene zijn die passen binnen de norm. Ze worden als “normaal” beschouwd, terwijl we nog steeds het fundamentele mensenrecht missen om ons God-geschonken haar natuurlijk te dragen.
Locs worden nog steeds als extreem gezien. Vlechten zijn nog steeds “te etnisch” voor bepaalde omgevingen. Maar wanneer is de laatste keer dat iemand naar huis werd gestuurd van werk vanwege een weave?
De natuurlijke haarbeweging is amper twee decennia oud. Twintig jaar van verzet kan niet magisch vier eeuwen van trauma, uitwissing en gedwongen assimilatie ongedaan maken.
De Schoonheid van Kigali — en Wat volgt?
Nog geen week hier, en het voelt al zo goed. Kigali — city of 1000 hills — is adembenemend. Het weer? Bijna perfect. En het fruit? Zoet, sappig en heerlijk biologisch.
Er is zoveel meer te ontdekken, en dat ben ik van plan — met mijn camera in de hand en nieuwsgierigheid als gids. Ik zal wandelen, praten en dansen terwijl ik deze reis in al zijn lagen vastleg: de schoonheid, de complexiteit en de stille openbaringen daartussenin.
Dit is meer dan een reis. Het is een herontdekking. Een begin. Wil je het ook live beleven? Mee op een of meerdere tochten, abonneer je nu. Ik neem je graag mee!
